„VIRABHADRASANA I – HEROS Z UNIESIONYM MIECZEM”

śraddha virya smrti samadhi prajńa purvakah itaresam

Inni – przez wiarę, męstwo, pamięć, samadhi do oświecenia.

Jogasutry, I, 20

Według starożytnego traktatu o gramatyce sanskryckiej Dhatupatha, naturę rdzenia „vir” (od którego pochodzi wyraz „vira”– „bohater, wojownik, rycerz”) oznaczającego niepodzielną energię, odnajdziemy w akcie bycia wszędzie jako całość. Abhinavagupta – jeden z największych filozofów Indii, opisuję energię heroiczną jako: „wszystko, czego heros (bohater, wojownik) dokonuje w myśli, słowie i w czynie, poprzez każdą aktywność wymagającą śmiałości i heroizmu i przejawiającą esencję tych cech”[1].

Virabhadrasana I jest pierwszą z serii trzech asan nazwanych imieniem mitologicznego herosa i wojownika Virabhadry.  Wszystkie te trzy pozycje łączą w sobie siłę, grację i zręczność z obustronną harmonią, walecznym sercem i pełnym wiary oddaniem – cechami typowymi dla rycerza, bohatera czy wojownika. Wystarczy jeden rzut oka, żeby odnaleźć najważniejsze cechy wspólne tych pozycji, jednak zanim do tego przejdziemy, warto oddać również cześć tradycji.

Chcielibyśmy zachęcić was do zapoznania się z artykułem o dość „zaczepnym” tytule. Celem autora nie jest jednak krytyka asztangajogi, ale przedstawienie ważnego tematu więzi między uczniem a nauczycielem w kontekście tradycji i historii asztangawinjasy. Autor – autoryzowany przez KPJAYI nauczyciel asztangajogi z blisko dwudziestoletnim stażem – dzieli się swoimi przemyśleniami na temat kierunku, w którym  rozwija się system. Zachęcamy do lektury szczególnie osoby, których pierwsza reakcja na tytuł była negatywna albo nerwowa  Niezależnie od sposobu rozumienia jogi i jej celów (u wielu osób słowo „cel” w kontekście praktyki jogi budzi niesmak; a jednak jest ono używane w klasycznych dziełach definiujących podstawy systemu filozofii jogi) warto zastanowić się nad kwestiami podniesionymi przez Chada Hersta w poniższym artykule.