Chcielibyśmy zachęcić was do zapoznania się z artykułem o dość „zaczepnym” tytule. Celem autora nie jest jednak krytyka asztangajogi, ale przedstawienie ważnego tematu więzi między uczniem a nauczycielem w kontekście tradycji i historii asztangawinjasy. Autor – autoryzowany przez KPJAYI nauczyciel asztangajogi z blisko dwudziestoletnim stażem – dzieli się swoimi przemyśleniami na temat kierunku, w którym  rozwija się system. Zachęcamy do lektury szczególnie osoby, których pierwsza reakcja na tytuł była negatywna albo nerwowa  Niezależnie od sposobu rozumienia jogi i jej celów (u wielu osób słowo „cel” w kontekście praktyki jogi budzi niesmak; a jednak jest ono używane w klasycznych dziełach definiujących podstawy systemu filozofii jogi) warto zastanowić się nad kwestiami podniesionymi przez Chada Hersta w poniższym artykule.

W ostatnim czasie odbyły się cztery udane warsztaty asztangajogi. Uczestniczyłem w trzech. Miałem okazję poznać trzech ciekawych nauczycieli. Ujęła mnie naturalność i dojrzałość Bobby Misiti, spodobała mi się energia Kino MacGregor, jednak największe wrażenie zrobił na mnie warsztat Danny’ego Paradise’a. Zainspirował mnie do zastanowienia się nad moja praktyką, nad moim podejściem do asan i serii asztangi.

Praktyka asztangajogi staje się coraz bardziej znana w Polsce. Pojawia się coraz więcej poświęconych jej publikacji. W licznych artykułach można przeczytać raz o ashtanga jodze, innym razem o jodze asztanga(lub ashtanga), rzadziej asztanga-jodze bądź asztangajodze. Moim zdaniem warto usystematyzować kwestię poprawnej pisowni nazw różnych stylów (kundalini, ashtanga, sivananda, satyananda itd.) i rodzajów (bhakti, jnana, hatha itd.) jogi. Będę odwoływał się do asztangajogi jednak przedstawione niżej zasady polskiej pisowni można odnieść do pozostałych typów jogi.

[ historia Eileen Hall ]

Susan Paget rozmawia z Eileen Hall o jej podróży i o tym jak pokonała raka piersi.

W grudniu 2003 roku, kiedy o tej porze roku większość ludzi brała
 udział w przedświątecznym szale zakupów, Eileen Hall leżała zamknięta w sterylnym wnętrzu szpitalnej sali dochodząc do siebie po radykalnej operacji raka piersi – mastektomii i usunięciu jej prawych węzłów chłonnych. Doświadczona nauczycielka jogi Ashtanga, która ponad połowę swoich 48 lat życia poświęciła zdrowemu i zbalansowanemu  stylowi życia, przeżywała teraz naprawdę ciężkie chwile.

Kiedy wciąż cierpiała z powodu bólu, który zadawał jej dren umieszczony w jej boku, oraz mdłości powodowane przez morfinę, którą podawano jej próbując zmniejszyć jej dyskomfort, pielęgniarka zaproponowała jej pierwszy spacer od czasu operacji. Ruch jest kluczowy podczas pooperacyjnej rehabilitacji – pomaga zapobiegać gromadzeniu się płynu w płucach. Jednak było to nie lada wyzwanie. Eileen nie mogła nawet podnieść głowy a co dopiero poruszać nogami i chodzić.

Właśnie wtedy przy Eileen pojawiła się jedna z jej pierwszych nauczycielek jogi – Diane Currie.

„Diane, chcą żebym zaczęła się ruszać, ale ja nie mogę się nawet ruszyć”- Eileen narzekała swojej przyjaciółce.

„Do dzieła Eileen, damy radę”- nakłaniała Currie.